Van 19 augustus tot en met 24 september 2023 exposeerde het OFC in galerie Foto21 in Bredevoort. Met de lichtvoetige titel “Vakantiewerk” refereren de tien leden aan de startdatum van hun expositie tijdens de zomervakantie. Ook verwijst het naar de vrijheid die is genomen om in 2023 geen gezamenlijk thema uit te werken maar ieder lid vrij te laten een eigen keuze te maken. Dat resulteerde in tien heel verschillende inzendingen.

Onder de titel “Clair-obscur” exposeerde Dinie Wikkerink zestien foto’s met het licht in de hoofdrol. De beelden zijn gemaakt in de natuur, in lege ruimten, op straat en gewoon thuis. In de samenhang vertegenwoordigen ze stilte: een thema dat altijd weer terugkomt in haar werk.

Marjan Rosendahl wil als beeldmaker haar innerlijke wereld zichtbaar maken. Uit haar werk blijkt grote persoonlijke betrokkenheid met haar thema’s. Ze werkte ruim twee jaar aan de serie “Verdwijnend Geheugen,” waarin roze gerbera’s verschillende fases van dementie verbeelden. Voor de serie “Luctur” (Latijn voor rouw en verdriet) waren haar persoonlijke ervaringen de inspiratiebron.

Het werk dat Ton van Vroonhoven liet zien is gemaakt in het voorjaar van 2023. Hij streefde ernaar om heel geconcentreerd te kijken en beelden te maken die eenvoudig lijken qua thematiek. Zijn motto is de titel van een fotoboek van een Japanse fotograaf dat luidt “Kleine dingen in stilte.” Wat hij vastlegt is niet per se klein van formaat, maar wel in weinig woorden te beschrijven. Hij combineert verstilling en zeggingskracht.

Judith Spook beschrijft het door haar behandelde thema als volgt: “Ons leven wordt steeds meer beïnvloed door nieuwe digitale toepassingen. Vaak heel handig en prettig, maar soms ook intimiderend of beangstigend. Nemen robots ons leven over of gaan wij zelf steeds meer op robots lijken? Voegen we ons (te) gemakkelijk naar een wereld die bepaald wordt door algoritmes?” Judith toont een absurde wereld, waar je je vrolijk over kunt maken. Pas op het tweede gezicht wordt duidelijk dat onze eigen wereld precies zo absurd is.

“Flarden” is de term die Gerjo te Linde gebruikt voor zijn beelden die refereren aan gebeurtenissen die er voor hem toe doen of hebben gedaan. Sommige zijn door het verstrijken van de tijd zover weggezakt in zijn geheugen dat ze sterk vervaagd – soms bijna abstract – geworden zijn. Toch spelen ze (bewust of onbewust) nog steeds een rol in zijn leven en in zijn kijk op de samenleving.

De focus van wielerkampioenen op hun doel, dat is waar Gert Wielink zich op richtte. “Kijk mij maar recht aan en denk aan de finishlijn,” was de opdracht die hij hen bij het portretteren gaf. Zo legde hij een Nederlands kampioen, een kampioen op de weg, een kampioen tijdrijden, een wereldkampioen en kampioenen van Hongarije, België en Slovenië vast. Maar ook vier Aaltenaren, die alle vier ooit kampioen van Nederland waren.

Foto’s van “het leven van alledag” uit Lille, Londen en Heist vormden de bijdrage van Peter van Tuijl. Hij zegt daarover: “Je kunt een stad op verschillende manieren bekijken en beleven. Naast het ruimtelijke, de buurt of wijk of specifieke plek speelt het begrip tijd eveneens een belangrijke rol in mijn straatfotografie. Cruciaal voor de betekenis van de foto is waar het zich afspeelt én het moment van afdrukken. Er ontstaat een beeld dat verwijst naar de werkelijkheid maar het niet voor 100% is.” De ene keer is de samenhang tussen mensen en objecten of mensen onderling essentieel. Een andere keer is de lichtvoering heel bijzonder, waardoor de foto bijna een poëtisch karakter krijgt.

Bettina Hogeweg liet in “Melancholie van de ouderdom” de keerzijde van het ouder worden zien. Op een poëtische en melancholische manier verbeeldt zij eenzaamheid, het verlies van dierbaren, verlies van je eigen autonomie en dementie. Ook laat zij de schoonheid van ouder worden zien, omdat er ondanks de keerzijde zeker mooie momenten zijn. Het is een eerbetoon aan de oudere mens, die zij in haar dagelijkse werk met veel liefde verzorgt.

Wim Peters heeft, zoals in al zijn werk, beelden samengesteld uit een groot aantal fotobeelden die zodanig worden verwerkt dat er een eigen werkelijkheid ontstaat. Hij schetst en verzamelt, plaatst in zijn zoektocht het onherkenbare naast bestaande zekerheden en geeft zo een nieuwe wereld vorm. Wim ging op zoek naar algoritmen die hij bewust of onbewust gebruikt om tot zijn beeldgedachten te komen, naar regels die achter zijn werkproces schuil lijken te gaan. Dat heeft hij verwerkt in fotowerken met teksten die samen sterk genoeg zijn om de vaak raadselachtige inhoud te ontmaskeren.

“Lang, lang geleden, hier ver vandaan…..” ontstond de fotoserie van Laura de Morree met sprookjes als onderwerp. In het diepe donkere bos poseert Roodkapje met haar mandje aan haar arm, terwijl de boze wolf op de loer ligt. Uit Assepoester is de charmante prins op zijn witte paard vastgelegd, klaar om zijn prinses te vinden. Ook Sneeuwwitje, de kikkerprins, Hans en Grietje, Wilhelm Tell en anderen worden verbeeld in de serie.